Pagina's

zaterdag 3 februari 2018

42e Winterserie CWSV Prinses Marijke

 
 
Een prachtige, winterse dag. Muts, wanten en sjaal lagen klaar. Kom maar op met die 25 kilometer.
 
Onderweg kwamen we een schaap tegen die graag wilde poseren voor de camera. Bèèèh.
 
 
 
 
Onderweg kwamen we langs het landgoed en kasteel van Neerijnen.
 


 
 
Het sfeervolle kasteel Neerijnen is gebouwd omstreeks 1600 en is  gelegen te midden van bos.  Het landgoed is gelegen langs de noordelijke oever van de Waal. Het kasteel van Neerijnen is momenteel in gebruik als  gemeentehuis.
 
 
We kwamen via een dijk ook vlak langs Zaltbommel dat aan de andere kant van het water lag. Ook mochten hierbij de bruggen die bij Zaltbommel liggen niet ontbreken. Kreeg gelijk mooie herinneringen van vakanties waarbij we altijd deze bruggen overgingen. Dat was voor mij altijd het begin van de vakantie.
 
 

 
 
 
Natuurlijk mocht het typische Hollandse landschap met zijn rivieren hier ook niet vergeten worden. Heel wat dijken en water gezien. Ook water dat uit de hemel kwam vallen. Ik wil zo graag ruitenwissers voor mijn bril.
 


 
 
Of de typische weilanden.
 

 
 
Zoals te zien op de foto's zou mijn fotocamera ook graag een ruitenwisser voor zijn lens willen. De witte vlek in het midden was een hardnekkige druppel water die zich niet liet wegvegen.
 
En de modderige paden waren ook hier niet vergeten. Langs bomen, boomstronken, wortels en water.
 
 



 
 
Een mooie tocht door het typische Nederlandse rivierenland.
 
 
Bronnen:
Kasteel Neerijnen


 
Zaltbommel
https://www.bommelerwaardgids.nl/streekinfo/thema/zaltbommel/

Tekst Mathilde de Wit
Foto's: Mathilde de Wit, Tineke en Helene


 



zondag 28 januari 2018

De Rhoonse Griendentocht

 
 
De vogels fluiten, sommige zijn al bezig met hun nest. Er zijn sneeuwklokjes te zien, de eerste narcissen laten voorzichtig hun kopjes zien. De temperatuur is alweer in de dubbele cijfers. Prachtig voor de lente, alleen is het eind januari.
De natuur is in de war. Het zou moeten vriezen, of in ieder geval een stuk kouder zijn. We zouden wel iets wits moeten/kunnen zien. Maar sneeuwklokjes?
 
 

 

 
 
 
 
  

 
Zo werd de Rhoonse Griendentocht gelopen. Met een duidelijk gevoel: 'Er klopt iets niet.'
 
Enfin. De tocht zou ons 25 km lang langs de Rhoonse Grienden en de omliggende plaatsen brengen. Het was een tocht dat zeer de moeite waard was. Weer veel moois gezien. 

 
De Rhoonse Grienden, net als de Hollandse Biesbosch, zoetwatergetijdengebieden. Het ligt aan de Oude Maas. Twee maal per etmaal staan grote delen van de grienden onder water. Door de hoge waterstanden, door het vele water dat de Oude Maas afvoerde, waren de waterstanden nog hoger dan gebruikelijk. Dit was goed te merken. Een gedeelte van de paden lag onder water.
 
 


 


 
 
 

 
 
 
Maar deze eenden trokken zich niets  van het hoge water aan. Zij dobberden op hun gemakje rond.
 

 
 
 
In een cyclus van drie jaar wordt er in de Grienden gehakt. Dit gebeurt tussen oktober en maart. De knotwilgen worden dan geknot en er wordt veel gehakt. De gehakte materialen worden gebruikt voor het maken van zinkstukken voor oeverbescherming, geluidschermen en als voedsel- en speelmateriaal voor dieren in de Rotterdamse Diergaarde Blijdorp.
 

 


 
 
 
Knotwilgen. Zoveel knotwilgen.
 




 
 
In het gebied van de Rhoonse Grienden komen er ook veel dieren voor. Allerlei vogels, zoals nijlganzen, vergaderende meeuwen op een brug en zelfs al broedende reigers.
 
 

 
 


 
 
En zeer zeldzaam! Losgebroken kleding. Dat zie je ook niet iedere dag!
 

 
 
Het was weer een prachtige tocht. Mijn schoenen hadden echter maar één klacht. 'Modder, zoveel modder!'



 
Bronnen:
 
Tekst: Mathilde de Wit
Foto's: Helene en Tineke
 
 




zaterdag 20 januari 2018

Winterwandeltocht Thor te Roosendaal

 
 
De winterwandeltocht. Een tocht die ons vooral deed wandelen door het bos. Een prachtige wandeltocht die door Friederike, een eerdere winterse bui en veel regen, wel wat obstakels kende.
 
Er waren veel mooie dingen te zien tijdens deze winterwandeltocht door het bos. We liepen door het wandelgebied de 'Baronie'. Een prachtig wandelroutenetwerk dat onder andere door Breda, Roosendaal en Rupchen loopt.
 
 

 
Door een winterse bui eerder, waren stukken van het bos bedekt met een dunne, witte deken.
 
 




 

 
 
In Duitsland werd hij Friederike genoemd. De zware westerstorm die afgelopen donderdag 18 januari in Nederland huisgehouden heeft. De stormschade was nog overal te zien. Losgerukte takken, bomen die als luciferhoutjes geknakt waren en bomen die met wortel en al uit de grond gerukt waren. Sommige wegen in het bos waren volledig geblokkeerd en je moest dan een stuk omlopen, je een weg banend door zwiepende takken en gladde blaadjes. En bedankt Friederike.
 
 







 
 
Bij de rust de Posthoorn hoorden we van de legende over 'de kwade hand van de Posthoorn'
Een heks die de boerderij de Posthoorn via een gemene streken erg moeilijk maakte. Gelukkig maakte een dappere Franse soldaat er een einde aan.  
 
 
 
Tijdens dit verhaal waren de regendruppels veranderd in een ware regenbui. De regen tikte hard op het dak en tegen het raam. Wij zaten gezellig binnen, maar moesten toch echt verder als we de finish wilden halen. 

 
Door deze nattigheid was het bos  veranderd in een ware modderpoel. Zo moesten we de nodige plassen en modderpoelen ontwijken. Mijn nieuwe wandelschoenen hebben hun modderdoop wel gehad. Tja, hadden jullie de vorige maar niet moeten uitlachen bij het verhaal over een zekere modderdijk.
Tip: Als je een modderpoel wil ontwijken, houd je dan niet vast aan schrikdraad.
 
 
 
 
Maar dat mocht de pret niet drukken. Er was een stukje in het bos dat een prachtige groene gloed had. Het had iets geheimzinnigs, iets betoverends. Ik had het gevoel alsof er ieder moment een kabouter voor mij kon verschijnen en zijn muts zou af doen en mij zou begroeten. Of een elfje dat op een elfenbankje mij eens kritisch bekeek. 'Wat doet die daar? Zeventien kilometer wandelen. Nou, jij bent even gek!'
 
 

 

 


 
 
Kortom: Het was een prachtige, maar wat natte wandeltocht. En nodig alsjeblieft die Friederike niet nog eens in Nederland uit.
 
Tekst:
Mathilde de Wit
Foto's: Mathilde de Wit en Helene

 


 
Bronnen:
Hier is ook het hele verhaal over de legende van de Posthoorn te vinden